! آیه، آیه با مَنـــ بِِخــوان
!...مے نِویستم آیــه به آیــه تَفسِــرَیش با تـُـ_ــو
اندر هزار وچهارصد و بيسـت و انـــد سـال صـــدها هــــزارنسخه نـــــوشتند از يكي ارژنگهاي مــــاني و نقش و نگـــارچيــــن همچون بينهايتست در بر شعري، زكوچكي قــــرآن ـ چــراغ مصطفوي ـ آيه آيه وحــي از حفظ حـــق بــــه حـــافظهها بود متكي تا «مصحف امام» شد و ثبت و ضبط يـافت مقبول پنجفرقه، چــــه شيعه، چه مالكي تحـــريف در كـــلام خـداونــــد ره نيــــافت از اين سفينه دور نگـــردي كــــه هـالكي گـــر مـــــوج خيــــز حادثه سر بر فلك زند ثقلين مرز توست، مصـــون از مهـــــالكي از عهــد ابـــن مقلـــد و يــاقوت و بن بواب بـــا يسنغفـــر و بــــرادر و نيريزي ذكـــــي حــــق كلام حــق، نه ادا كـــرد هيچكس چون خوشنگار نــــابغه «بهــــرام ســالكي » ســال هزار و سيصدو هفتادو هشت و نه خاتم به خود گــــرفت عقيق از مبـــاركي سالكي كتاب چشمها را بايد شست ( بهاء الدين خرمشاهي )
آن كتــــاب آسمــــانــــــي و حكيـــــــم
انـــــــدرونش درسهـايي بس عظيم
پنــــــدهـــــايـــي از زمــــانهـــــاي دراز
قصـــــههــــايـي از گذشته ديــربـــاز
داستــانهـــا زان حكـــايت كـــرده اسـت
حــق و بـــاطـل را روايت كـرده است
آن كتـــابي كـــه گـــذشت هـــر زمـــان
هيـــــچ تغييــــري نــــداده انــــدر آن
آن كتــــابي كــــه بــــه نقـــل از اوليـــاء
راه رستــــن بــــاشـــد از قيــــر بــلا
از كتـــابش عشــــق بــــارد هـــر دمـي
ميدهــد جـــان را شفا از هر غمي
در وراي هـــر كـــلامش معنــــي اسـت
معنيـــي از جـــانب متغنــــي اسـت
آن كتــــابــي كه سخـــن دارد بســـــي
گفتــه و نـــاگفتـــههــا بــا هركسي
بـــا كســـي كه عشق را فهمد به جان
بـا تمام گوشت و پـوستو استخوان
چـــون رهـــا گـــردي تــو از هر ما و مـن
آن بيــاميـــزد بـــه جسم و روح و تن
حـــي كتـــاب زنـــدهاش را چـون ستـود
جلــوه خـــود را در ابطــانش نمــــود
وحــي فـــرمـــود او بـــه جبـــريل اميـن
كن تـــو نـــازل ايـــن كتــاب راستين
وحـــي فــرمـودش بـــرو سوي رســـول
انـــدك انـــدك گفتـــهها را كن نزول
آن كــتـــــاب راستيــــــن و معنــــــــوي
گشــت نـــازل ســـوي محمـود نبي
چـــون فــــرود آمــد بــه قلـب مصطفي
پـــردههـا بدريــد و كــردش مصطفي
جـــان او را در حقيقــت غــــرقه كـــــرد
تــا كــه قرآن را به جانش عرضه كرد
گفـــت هـــان اي مصطفـي اي نور حق
رو بخـــوان بــــر بندگــان دستور حق
بــــرگزيدت رب بـــراي امــــر خـــــويش
بهــر كــاري بس بزرگ از بهر خويش
هـــان محمـــد اي رســـول كــــردگـــار
رحمـــت حــــق را تــــو باش اميدوار
تو رســـولـــي تــــا كنــــي اعــلام حق
بــــر تـــو نازل گشت اين احكام حق
احمـــد اي اشــــرف مخلــــوق كـــــون
يــــار و يــــاريگـر تــــو بـــر آئين عون
هــــــان بخـــــوان بــــا نــام رب خالقت
آنكهمعشوق استهم او عاشقست
خـــــوان بـــــه نــــام آنكـه جان را آفريد
از وراي نطفـــــه آوردش پــــــديـــــد
ذرهاي نـــــاچيـــــز بـــــــود او در عـــدم
هستيـــش داد و به هستي زد قدم
هست هستي بخش او را هست كــرد
بــــرمدار عشـــق او را بســـت كــرد
هــــان بخـــــوان بـــــا نـــــام رب اكرمت
چـــون نمي دانستني كرد او اعلمت
آنكـــه آمــــوخت او بـــه انســان علم را
بـــا قلــــم آمــوخت هـر سان علمرا
علــــم را در پيكــــر انســــان نگــــاشت
داد بــــر آدم هــــر آنچـــه را نداشت
حـــق بــــه لطف خود چون جـان را آفريد
روح حـــق خـواهي به انسانها دميد
جهـــل را بــــا علــــم خــــود معدوم كرد
علـــم خــــود را در دل معصـوم كــرد
گفـــت پيغمبـــر كه بـــر دلهـا حك است
عتـــرت و قــــرآن زهم لاينفك است
قـــــول قــــرآن قـــول اهل عصمت است
ثقـــل قــرآن همچو ثقل عترت است
چشمـــه نيفتـــد از ينبــــــوع عشــــــق
ميـــــوه حقنــــــد از مـــزورع عشـق
بـــاري قــــرآن قــــول حـــق سرمداست
آنكه الطافش به انسان بيحد است
اينچنيــــن نــــــازل نمـــــود آن كـردگــــار
ايــــن كتـــــاب زنـــــده را پــــروردگار
آري قــــرآن يـــك كتـــاب زنــــده اســـت
يـــك كتــــاب عـــالي و ارزنده است
مشعـــل عشــــق است اين تنزيـل حـق
حـق چو آمد هر چه باطل شد ز حق
مشعلــي كـــــه نــــــدارد خـــــامــــشي
راه خـــود در پــــرتــــو آن كــــاوشي
دان چــــــو دل شد بيقــــرار كــــوي حـق
بشنـــود از معنــــي آن بــــوي حـق
خـــــود سپار اي جان به مـوج بحر عشق
تــا رسي بر ساحل اين شهر عشق
گفتگـــوي عشــق بـــــا انسان در اوست
جستجــــوي معني ايمـان در اوست
طــالـــب اســت انســــان و قــرآن مطلّب
آن چــــو مطلوباست بهر حق طلب
آن كتـــــاب مكتــــب حــــق نـــور جــــان
حبــــل ديــن قـــرآن بباشد بيگمان
ريسمــــانش استــــوار و محكـــم است
ايـن تمسك بهر انسان مرهم است
زيـــــن تمســـــك از موانــــع كــن عبور
تا بگـــردي غـــرق شــادي غرق نور
معجـــــز جـــاويد احمـــد رحمــت است
آن پيــــام آور به عشق و عزت است
راحـــت روح اســـت قــــرآن اي صفـــــا
خــــوان تــــو آنـــرا هر صباح و هر ما
انـــــدرونش فكـــــر و انـــــديشــــه نما
تــــا كــــه جــــــويي راههاي نيك را
صفورا چالي نشرواي
غربتــــ قرآنـــــ! يك عمر اسير دست شيطان بوديم
دراوج جنــون عشق ويـران بوديم
مــانند كبوتــران عـــاشق، مــــاهـم
بــازيچه بـوسههاي طوفان بوديم
آن روز كـــه ابليس بـــه دنيــا آمــــد
در حسـرت خنديدن انسان بوديم
بـــا شرجي خــاطرات تنهايي خـود
در هالــهاي از غروب پنهان بوديم
در كشمكش ميان انديشه و عشق
زخمي و اسير و نابسامان بوديم
درهمهمـه دسيســههـــاي مــردم
آشفتهتـــر از غــربت قـرآن بوديم
فاطمه عباسي
نفـــــــحســه اي از حســن كتــــاب خــــــدا مـــيشـــــــود از مَنْقَبَـــــتَش بــــــَـــر مـــــــــَلا
اســــــم و لقـــب گــــــــرچــــه ورابيشُمـــار (پنجـــــــــاه) تــــــــا را تـــــــــــو بخاطـــــر سپار
(موعظــــه) و (حكمــــــت) و (حــــقّ) بَهـرِما (وحي) و (هدي)، (رحمت ) و (بشري) و (شفا)
(هـــــادي) و (نــــــور) و (عـــربي) و (بشيـر) (ذكـــــــر) و (منــــــادي) و (مبــــارك)، (نذيــــر)
(اَمـــــر) و (مُهَيمـــن)،(قصَــــــي) از عليــــم (عــــروة وُثقــــي)، (متشــابـــــــه)، (حكيـــــم)
يـــا چـــو(كــــلام) است و (مثـاني) و (حَبل) (صدق) و (مبين)، (فصل)و (بلاغ) استو (عدل)
(قيـــــم) و (مرفـــوعـه)،(عَجَــب) هم (كريم) (علـــــــم) و (بصائـــــر)،(علـــــي) و (مستقيم)
(روح) و (صُحــُف)،(تـــذكره)،(قــول) و(مجيد) هســــت (بيــــــان)، لطـــــف خـــــــداي حميـد
آنكـــه (صـــــراط)و (نبـــــأ) اســت و (كتـاب) بهـــــــــــر دل تشنــــــــه مــــــــا همچــــــو آب
نـــــامة (تنـــزيـــل) تــــــو (فـرقــــان) بخـوان هــــــم عمــــلاً! يكســــره (قــــــــرآن) بخـوان!!
قرآن ( كلام جاودان)
تو را من دوست ميدارم
تويي كه واژههايت
صورتي از عشق خونين داشت
تويي كه واژههايت بوي
عطر نازنين و گرم دمهاي محمد بود
تو را من دوست دارم
تويي كه معني شبهاي يك عشقي
تويي كه اوج احساسي
تويي كه رنگ باراني
تويي كه شاهراه جادة عشقي
تو را من دوست دارم
و هر لحظه به ياد تو
به ياد عشق سوزان
تو اي سالار اعظم
اي محمد
هر ورق خوانم
كلام دلنشين راستي
قول هوالله احد را
تو يك بحري كه موج بي خطر دارد
خدا را عشق را
بي پرده
در خود ميفشاراند
اقدس موسوي
پيام همدليها ، همنواييهاي ما،قرآن سرود عشق و راز همصداييهاي ما ، قرآن
كليد گنج اسراسر خدا، مفهوم زيبايي براي من، براي تو ، پيامي آشنا، قرآن
بيا تا روشنايي ، تا خدا، تا بينهايتها كه راه آشنايي هاست بيچون و چرا، قرآن
چراغ راه تا دروازههاي عشق و بيداري و راه ارتباط سبزدلها با خدا، قرآن
زلال جاري نور است در جمع پريشاني قيامت در قيامت ميكند هر جا به ياد قرآن
تفاهم،دوستي ، همبستگي، ياري ، مددكاري فراهم ميشود در ساية پيوند با قرآن
جهاني را بشارت ميدهد از صلح و آزادي مداوا ميكند درد جهان خسته را ، قرآن
هر سوره آن طنين عشق است و بهار
هر جا قسم زمين و ليل است و نهار
راهي است فراسوي بشر تا به خدا
قرآن كه آرامش روح است و قرار
هر قطره كز آسمان چكيد باران شده است
هر رود به نام او خروشان شده است
هر آيه سبز و روشنش را خواندم
روحم چه عجيب عجين قرآن شده بود
اي نور و كتاب آسماني، قرآن
اي روح و فروغ زندگاني، قرآن
خواندم ز تو اين بهار را از توحيد
اي هر چه كران ز بيكراني، قرآن
منــــم قرآن كتـــــــاب آسمانـــي كه هستم تا قيامـت جــــاودانـــي
خدا را در حقـيـقـــت مـن زبانـــم دهم داد سخن آن سان كه دانـي
بشــر را ميدهـم بهر سعــــادت به عالم خط و مشي زندگــانـــي
منـــم آن مـشعــل راه هدايـــــت هدايت ميكنم با خوش زبـــانـــي
به دست مـن بُود نسل بشــر را كليـــــد قفـل اســـــرار نهــــانـــي
اساتيــد جهـــــان راه ره نمــودم كه باشـد كار من پرتــو نشــانـــي
بري پـي بر رمـــوز كهـكشـانهـــا اگر عمقــي رمــــوزم را بخـوانـــي
صحف از متـن من گرديد، كـــامل كه كـل كــاملــــم در كــــاردانـــي
نهـم تــــورات را طُهـــر روايــــــت كه از او ميكنـم من پاسبــانـــي
زانجيـلـم بُود بـر سينــــه حـــائل ز مريـم هم مــــدال قهرمــــانـــي
بخـوان قرآن اگر خواهي بري پي به اجـــرام و كـــرات آسمــــانـــي
كليــــد گـنجهـــــاي بـيكـران را منــم در اختيــــــارات رايگـــانـــي
مرا از خط و مشـي عتـــرت آموز كه از دانــــائـــي آنـــــان بـدانـــي
جدائي من و عترت محـال است كه بيعترت در اين محبس بماني
ژوليده نيشابوري
گلــــ قرآنــــــ!
شـــب از چشمـــان سبـــز بـــــاغ پـر زد
سحـــر عطــــر اذان پـــاشيد هــــر سـو
بـــه روي جـــانمــــازي از گــــل ســــرخ
نمـــــاز صبـــــح مــــيخــــوانــد پـرستو
نشستــه قطــــــرههــــاي روشــــن آب
بــــــه روي گـــــونـــههـايش مثل شبنم
دو چشمش آسمــاني خيس و ابريست
كـــه ميبــــارد از آن بـــــاران نــــمنـــم
گــــــل قـــــــرآن ميـــــان دستهـــــايش
گلـــــي بـــــا برگهــــاي سبـــــز و زيبــا
پـــــرستو زيـــــر لــب مــيخـوانـــد آرام
دوبـــــــاره ســورههــــاي كوچكــــش را
آمـوزگـار قـرآن !
اي گوهـر معـانــي
آمـوخـتي ، بــخـوانـم
آيات آسماني
در پاي تـخته گفتي
قرآن بهار دلهاست
آهــــــنگ درس قـرآن
آواي مهــــرباني است
هر قــــصه قــشـنـــگش
يــــادت چراغ راهــــم
اي شمع جاودانســوز !
تصمـــــــيم دارم آن را
خوانم به هر شب و روز
آموزگار قرآنــــــ !
سوغاتي از محمد(ص)
اين يك كتاب زيباست
سرمشق زندگاني است
با رنج خــــود رساندي
ما را به گنــج ايـــمان
اين گنــج از تو دارم
اين گنج هست قرآن
| Design By : M0LlAh0sSInI |
نام :محدثه هستم
متولد یه روز سرد زمستونے
رنگ:ابے به رنگ اسمان
قد:روزے چنان بلند که همسایه خدا٬اینک به قدر سایه بختم به روی خاک
وزن:نه آن چنان سبک که پرم درهواے دوست٬نه آن چنان وزین که نشینم براین زمین.
جنس:نیمے مرازخاک ٬نیم دگر خدا
شغل:درکار کشت امیدم٬به روی خاک
شاکے:خدا
نام وکیل:آن هم فقط خدا!
حکم:تبعید در زمین
آیا کسی به ملاقاتت آمده است؟بلی
که؟گاهے فقط خدا
دلتنگ گشته ای؟زیاد
برای که؟تنها فقط خدا
آورده ای سند؟بلے
چه؟دو قطره اشکــ
دارے تو ضامنے؟بلے
چه کس؟تنها کسم خدا
درآخرین دفاع؟مے خوانمش ٬چنان که استجابتــ کند دعا!
قصدم اینه که اینجا اشعارے و داستان هایے که در رابطه
با قرانـــ کریمه قرار بدمـــ
